ارتباط بين مهارت‏هاي ارتباطي و اخلاق كاري مديران تربيت‏بدني آموزش و پرورش استان‎هاي غرب كشور با رضايتمندي دبيران

هدف از اين پژوهش بررسي ارتباط بين مهارت‏هاي ارتباطي و اخلاق­كاري مديران تربيت‏بدني آموزش و پرورش استان‏هاي غرب كشور با رضايتمندي دبيران تربيت‏بدني از ديدگاه دبيران بود. روش پژوهش حاضر توصيفي-تحليلي بود كه به شيوۀ پيمايشي انجام شد. نمونه آماري اين پژوهش را 380 نفر (جامعه 4321 نفر) از معلمان تربيت‏بدني كه در مقاطع متوسطه اول و دوم مشغول به تدريس بودند تشكيل مي‏داد. ابزار گردآوري اطلاعات سه پرسش‌نامۀ استاندارد مهارت‏هاي ارتباطي بارتون جي، رضايت شغلي مينه سوتا و پرسش‌نامه اخلاق­كار بود. براي تجزيه و تحليل داده‏ها، از بستۀ نرم افزاري SPSS 18 به منظور انجام آمار توصيفي و نرم افزار ليزرل جهت انجام تحليل عاملي تأييدي و مدل‏سازي معادله ساختاري (SEM) استفاده شد. نتايج نشان داد كه مقدار ضريب اثر مهارت‏هاي ارتباطي بر روي اخلاق كاري 0.30 و بر روي رضايت شغلي 0.10 مي‏باشد. همچنين ميزان ضريب اثر اخلاق كاري بر روي رضايت شغلي 0.50 به‌دست آمد. از ميان مؤلفه‏هاي مربوط به مهارت‏هاي ارتباطي مهارت بازخورد با ضريب اثر 0.99 داراي بيشترين ضريب اثر بود و به ترتيب مهارت شنود با ضريب اثر 0.59 و مهارت كلامي با ضريب اثر 0.55 در مرتبه‏هاي بعدي قرار گرفتند. از ميان گويه‏هاي مربوط به اخلاق­كاري تأكيد سازمان آموزش پرورش بر منافع خود با ضريب اثر 0.71 داراي بيشترين ضريب اثر بود همچنين از ميان گويه‏هاي مربوط به رضايت شغلي سربلندي ناشي از انجام دادن خوب كار با ضريب اثر 0.69 داراي بيشترين ضريب اثر بود.