طراحي مدل بهينه استقرار آموزش هاي تعامل گراي هوشمند مجازي فراگير در دانشگاه تهران مبتني بر تحليل راهبردي

هدف از اين پژوهش توصيفي پيمايشي طراحي مدل بهينه استقرار آموزش هاي تعامل گراي هوشمند مجازي فراگير در دانشگاه تهران مبتني بر تحليل راهبردي است براي رسيدن به اين هدف، طي يك روش تحقيق پنج گامي بعد از شناسايي گروههاي ذينفع با استفاده از ، ابعادو مولفه هاي آموزش هاي تعامل گراي هوشمند مجازي در دانشگاه تهران از ديدگاه ذينفعان شناسايي شد و پس از تحليل نظرات آنها از سوي گروه منتخبي از خبرگان آموزش هاي مجازي و سياستگذاران آموزش عالي پايش و مورد صحه گذاري قرار گرفت كه بر اساس آن مدل بهينه طراحي و مجددا از سوي گروه خبرگان مورد اعتبار سنجي قرار گرفت. نتايج اين تحقيق نشان مي دهد امكان استقرار آموزش هاي تعامل گراي هوشمند مجازي فراگير در دانشگاه تهران از نظر زيرساخت هاي فناوري در حد بالايي از نظر زير ساخت هاي منابع انساني در حد متوسط و از نظر زير ساخت هاي فرهنگي و اجتماعي پايين تر از حد متوسط مي باشد. بر اساس اين نتايج مدل بهينه استقرار بر اساس پنج بعد و 32مولفه طراحي گرديد.