دانشگاه در آئينه تاريخ يا جغرافيا؛‌ تحليل انتقادي گفتمان سياست‌گذاري در نظام آموزش عالي ايران

متوليان آموزش عالي و دانشگاهي قبل از ورود به جريان سياست‌گذاري و تصميم‌سازي، به‌دنبال اتخاذ مبنا و خاستگاهي براي سياست‌گذاري‌هاي آموزشي و پژوهشي خود هستند كه از قدرت توجيه‌كنندگي و مشروعيت و سنديت‌بخشي بالايي برخوردار باشد و به‌تبع آن سعي مي‌نمايند تا نظام ارزيابي از عملكرد نظام آموزشي و به‌عبارتي ديگر ارزيابي از كميت و كيفيت تصميم‌گيري و سياست‌گذاري خود را با عنايت به اقتضائات و ملاحظات خاستگاه و مبناي پذيرفته‌شده تدوين نمايند. همچنين تلاش مي‌كنند تا وضعيت چشم‌انداز نظام آموزش عالي را متناظر با روح حاكم بر آن مبنا تعريف نمايند كه در اين مقاله ما از آن به مبناگرايي تاريخي ياد مي‌كنيم.اين مقاله از يك‌سو با بررسي مفاهيم و تحليل گفتمان انتقادي، به‌دنبال احصاء مباني و اصول عملكرد مستخرج از مبنا‌گرايي تاريخي و نگاه جغرافيايي به دانشگاه و مقايسه مباني و اصول عملكرد دانشگاه در دو نگاه فوق‌الذكر است و از سوي ديگر با اتخاذ نگاه جغرافيايي به دانشگاه به‌مثابه رويكرد مختار و مطلوب و با تبيين ويژگي‌هاي نگاه به دانشگاه از منظر فلسفه مكان، به نقد سياست‌گذاري در نظام دانشگاهي در ايران طي چهار دهه قبل كه ناظر بر ملاحظات تاريخي و خطي بوده است، مي‌پردازد.