انگيزه‌هاي نژادي يا مذهبي و استفاده از سلاح: عوامل مشدّدۀ تهاجم عليه اشخاص در حقوق ايران و انگلستان

هنگامي‌كه شخصي به ديگري حمله مي‌كند، هدف اوليۀ مرتكب، ايراد نوعي صدمۀ جسمي يا رواني به بزه‌ديده است، اما در برخي موارد، مهاجم گونه‌اي انزجار را نيز نسبت به بزه‌ديده بروز مي‌دهد؛ و درواقع، تهاجم همراه با انگيزۀ شريرانه‌اي، از قبيل انگيزه‌هاي نژادي، واقع مي‌شود. افزون بر اين، گاهي مرتكب از سلاحي براي ارتكاب تهاجم استفاده مي‌كند. در حقوق انگلستان، بروز انگيزه‌هاي يادشده و يا به‌كارگيري سلاح از سوي مهاجم، به‌مثابۀ سرزنش‌پذيري بالاتر قلمداد شده، و در نتيجه، مجازات بيش‌تري براي وي در نظر گرفته مي‌شود؛ حال آن‌كه در حقوق ايران، ارتكاب تهاجم با انگيزه‌هاي شريرانه يا با سلاح اساساً محل توجه نبوده يا داراي قلمرو تأثيرگذاري محدودي بر ميزان مجازاتِ قابل‌اِعمال است. از اين رو، نوشتار حاضر مي‌كوشد اين خلأ قانوني را بيش‌ازپيش نمايان سازد و راهكارهايي همچون پيش‌بيني جهات تشديد عام يا خاص را پيشنهاد كند.