مدل‌سازي مكان‌يابي ‌هاب زنجيره امدادرساني در مديريت بحران بر مبناي نياز مصدومين تصادفات جاده‌اي

ميليون‌ها تن از مردم هر ساله تحت تاثير بحران‌هاي طبيعي نظير سيل و زلزله، و بحران‌هاي غيرطبيعي (انسان ساز) نظير تصادفات جاده‌اي هستند. رشد سريع مالكيت وسايل نقليه موتوري در سال‌هاي اخير در ايران، به همراه جوان بودن جمعيت و گوناگوني انواع وسايل نقليه باعث شده تا نياز به اقدامات گسترده در خصوص امدادرساني در حوادث انسان‌ساز افزايش يابد. بنابرين آمادگي براي واكنش‌هاي سريع و انجام عمليات مربوط به مديريت بحران، مانند فراهم كردن مراكز امدادي و ايجاد زنجيره امداد براي كاهش آسيب و تلفات ناشي از آن و انتقال آسيب‌ديدگان از مناطق بحراني به مراكز امدادي از پيش تعيين شده، ضروري به ‌نظر مي‌رسد. از سويي در مكانيابي مراكز امدادي از پيش تعيين شده، ذينفعان مختلفي وجود دارند كه ديدگاه­ها، توانمندي­ها و نيازهاي مختلفي دارند. يكي از ذينفعان، كاربران جاده‌اي و مصدومان حوادث جاده‌اي هستند كه حداقل كردن زمان امداد و حداكثر نمودن ظرفيت مراكز امدادرساني از جمله نيازهاي ايشان است. در اين مقاله تلاش گرديد به مد‌‌ل‌سازي تعيين مكان هاب‌هاي امدادي با اولويت مطالبات مصدومين حوادث جاده‌اي پرداخته شود. در اين مدل زمان به صورت فازي در نظر گرفته شده و از روش‌هاي حل دقيق و الگوريتم فراابتكاري NSGAII براي حل مدل استفاده شده است.