ايجاد سيستم خبره در انتخاب نوع گذرگاه عابر پياده در معابر بين تقاطعي

يكي از مهم­ترين جنبه‌هاي حضور انسان در فضاهاي شهري كه سبب سرزندگي و پويايي اين فضاها و نيز افزايش نقش اجتماعي آنها مي‌شود، حركت پياده است. عابرين پياده جزو اصلي كاربران آسيب‌پذير راه محسوب مي‌شوند و آسيب­هاي وارد شده به آنها اغلب غيرقابل جبران و بازگشت است و باعث جرح يا فوت آنها مي‌شود. هدف از اين مطالعه بررسي درصد استفاده از پل­هاي عابر پياده موجود در شهر تهران و عوامل محيطي و انساني اثرگذار بر استفاده يا عدم استفاده عابرين پياده‌اي كه در حوزه نفوذ آن پل در حال عبور بوده‌اند، بوده است. در اين تحقيق تصميم‌گيري در محيط فازي كه يك محيط چندارزشي است، انجام شده است. خروجي اين تحقيق درصد استفاده عابرين پياده از هر پل با ويژگي­هاي محيطي و انساني متفاوت بوده است. پايگاه دانش قابل استفاده در يك سيستم خبره با استفاده از استدلال فازي تشكيل شده و مي‌تواند به عنوان سيستم پشتيباني از تصميم فازي در مديريت و برنامه‌ريزي براي احداث پل­هاي عابر پياده جديد يا اصلاح پل­هاي موجود مورد استفاده قرار گيرد. نتايج گرفته شده از اين تحقيق مي‌تواند به منظور مشخص شدن پل­هايي با حجم عبور زياد و تجهيز پلهاي ديگر، مكان­يابي احداث پل­هاي جديد، ارزيابي وضع موجود هر پل و ميزان استفاده از آن مورد استفاده قرار گيرد. نتايج نشان داده است از بين عوامل محيطي، تسهيلات پل عابر پياده و از بين عوامل انساني، هويت درك شده در درصد استفاده عابرين پياده از پل­هاي عابر پياده بسيار تاثيرگذار بوده است. مقايسه بين تمامي نتايج واقعي و نتايج براورد شده فازي در اين تحليل، ضريب همبستگي 98/0و درصد خطاي 20 درصد را نشان داده، كه نزديكي بسيار زياد دو دسته نتايج را نشان داده است.