زمان‌بندي مجدد قطارهاي راه‌آهن شهري مبتني بر تغيير الگوي توقفعبور در شرايط ازدحام مسافر

امروزه، راه‌آهن شهري نقش كليدي در حمل‌ونقل عمومي شهرهاي بزرگ ايفا مي‌كند چراكه اين نوع سيستم حمل‌ونقل در مقايسه با ساير شيوه‌هاي متداول حمل‌ونقل همگاني داراي ظرفيت حمل‌ونقل و راندمان بالا در ارائه خدمات به حجم قابل‌توجهي از مسافرين است. در اين پژوهش، يك مدل بهينه‌سازي دوهدفه با تلفيق رويكرد زمانبندي مجدد و الگوي توقفعبور در شرايط ازدحام مسافر بعد از اتمام اختلال ارائه شده است. اين مدل بر اساس نرخ ورود مسافر وابسته به زمان، جريان حركت مسافرين را بر اساس برنامه زمان‌بندي شبيه‌سازي مي‌كند. با توجه به پيچيدگي‌ مسائل زمان‌بندي مجدد حركت قطارها، يك الگوريتم ابتكاري توليد جواب، مبتني بر رويكرد تجزيه مسئله، ارائه گرديد. اعتبارسنجي مدل زمانبندي مجدد به كمك آزمايش‌هاي عددي و بر اساس داده‌هاي عملياتي از خطوط راه‌آهن شهري تهران و پكن انجام شده است. بر اساس نتايج مدل زمان‌بندي مجدد، با افزايش مجموع زمان سفر قطارها به ميزان كمتر از 1% مي‌توان ازدحام مسافرين در خط 5 راه‌آهن شهري تهران را حدود 35% كاهش داد. با توجه به ضرورت عكس‌العمل سريع بعد از اختلال، الگوريتم زمان‌بندي مجدد از كارايي لازم برخوردار است. نتايج تجربي نشان مي‌دهد كه حتي در مسائل با ابعاد بزرگ، رويكرد حل مسئله داراي كيفيت جواب مناسب و زمان محاسباتي قابل‌قبولي بوده كه اين موضوع نشان‌دهنده كارايي آن در برنامه‌ريزي مجدد قطارهاي راه‌آهن شهري است.