تحليلي بر مشكلات حاكم بر فرودگاه‌هاي ايران از ديدگاه مكاني(مطالعه موردي: فرودگاه بين‌المللي اصفهان)

افزايش روزافزون مسافرين و مسافرت­هاي هوايي و تحول سريع صنعت حمل و نقل هوايي مسائلي را در مكان يابي فرودگاهها بوجود آورده است كه حل آنها مستلزم بكارگيري دانش و فنون فرودگاهي و هوانوردي است.ايجاد فرودگاه با ملاحظه مقتضيات آن كه فضاي قابل توجهي رادر مجاور يك شهرنياز داردمستلزم سرمايه­گذاري­،مطالعه همه جانبه اقتصادي­،اجتماعي­،سياسي وزيست محيطي داشته و محل آن بايد از نظر موقعيت جغرافيايي­،زمين شناسي و...مناسب باشد. در اين راستاهدف اصلي اين تحقيق تحليلي بر مكان يابي فرودگاه بين المللي شهيد بهشتي اصفهان با استفاده از روش هايتحليلي ، ميداني(مشاهده)­، مدل فرايند سلسله مراتبي(AHP)،و مدل  SWOTو شاخصهاي استاندارد سازمان هواپيمايي كشوري(ايكائو) است­. نتايج حاصل مشخص مي كند كه شاخصهاي استاندارد زيست محيطي و همجواري با فرودگاه نظامي در مكان يابي فرودگاه اصفهان رعايت نشده است.