مطالعه تطبيقي جايگاه مرور زمان در مطالبه خسارت در حمل و نقل هوايي

حكم مرور زمان در مطالبه خسارات ناشي از سوانح هوايي در حقوق ايران روشن نيست. در دو عهدنامه مهم بين المللي يعني  كنوانسيون ورشو و كنوانسيون مونترال در مورد مرور زمان مطالبه خسارت حكم مشابهي وجود دارد كه بر مبناي آن، اگر مطالبه خسارت در مدت دو سال از زمان­هاي مندرج در اين دو عهدنامه صورت نگيرد، اين حق زايل خواهد شد.  اين مسئله در حقوق ايران پيچيدگي خاصي دارد. از يك طرف حدود مسئوليت متصديان حمل و نقل هوايي داخلي مطابق قانون تعيين حدود مسئوليت شركت­هاي هواپيمايي سال 1391 تعيين شده است. اگرچه اين قانون در مورد مرور زمان سكوت كرده است ولي   ايران در سال­هاي 1354 و 1394 به كنوانسيون ورشو و اصلاحات آن ملحق شده است كه در نتيجه،  اين كنوانسيون  مطابق ماده 9 قانون مدني در حكم قانون عادي ايران است. بنابراين، بايد امكان تسري مرور زمان موجود در اين كنوانسيون به قانون تعيين حدود مسئوليت شركت­هاي هواپيمايي را مورد بررسي قرار داد. براي روشني موضوع بايد به سه پرسش پاسخ داده شود. اولين پرسش اين است كه ماهيت حمل و نقل هوايي چيست؟ چه خسارت­هايي در حمل و نقل هوايي امكان وقوع دارند؟ و  اين كه مرور زمان در مورد اين خسارت­ها چگونه اجرا مي­شود؟