تعيين تناسب بهينه انواع شيوه‌هاي حمل‌ونقل با استفاده از مدل جاپاي بوم‌شناختي در شهر سنندج

يكي از موثرترين مدل­هاي كمي و كيفي ارزيابي توسعه پايدار، مفهوم جاپاي بوم‌شناختي است. افزايش تعداد وسايل نقليه موتوري در شهر سنندج، ترافيك را به يكي از اصلي­ترين معضلات اين شهر از نظر پايين آمدن كيفيت محيط زيست تبديل كرده است. در اين تحقيق با بهره­گيري از مدل جاپاي بوم­شناختي، ميزان پايداري هركدام از سيستم­هاي حمل ‌و نقل شهر سنندج در سال 1395 مورد سنجش قرار گرفته و سپس مدل بهينه­ شبكه حمل و نقل براي سال 1405 ارائه شده است. مقايسه ميزان جاپاي سيستم­هاي حمل ‌و نقل شهر سنندج با مقادير استاندارد جهاني، حاكي از آن است كه به‌جز اتوبوس، ساير وسايل حمل ‌و نقل شهر از ميزان جاپاي اكولوژيكي بيشتري نسبت به استاندارد برخوردار هستند. با توجه به تخمين جمعيتي حدود 457.390 نفر در سال 1405 و بر اساس محاسبات صورت گرفته درصد سهم وسايل نقليه موتوري، شامل ميني­بوس، اتوبوس، تاكسي، خودروهاي شخصي و موتورسيكلت از جابه‌جايي مسافرين در سال 1405 با كمترين ميزان جاپاي بوم‌شناختي، به ترتيب برابر با 71/6، 02/57، 31/16، 08/19 و 88/0 درصد است. مزيت طرح پيشنهادي صرفه جويي در مصرف سوختهاي فسيلي به ميزان 16.132 ليتر و همچنين كاهش ميزان توليد دي اكسيد كربن به ميزان 11 تن در سال است.