بررسي رويكرد كلان سياست‌گذاري اجتماعي ايران در حوزه مادري

«زنان» از گروه‌هايي هستند كه به‌ويژه در دهه‌هاي اخير در گستره‌اي وسيع، جامعه هدف سياست‌گذاري اجتماعي بوده‌اند. اين امر به سبب تفاوت بنيادين و مهمي است كه زنان و مردان در ويژگي‌هاي طبيعي و مسئوليت‌هاي مربوط به زايش و نگهداري كودكان در خانواده دارند. اختلاف‌نظر در مورد منشأ مادري و چگونگي رويارويي با آن در برنامه‌ريزي جنسيتي و ارائه خدمات سياست اجتماعي، رويكردهاي نظري گوناگوني را ايجاد كرده است. در اين نوشتار، با هدف فهم رويكرد كلان سياست‌گذاري اجتماعي ايران در مورد نقش مادري و پاسخ به اين پرسش‌ها كه «محور سياست‌هاي كلي ايران در مورد نقش مادري، خانواده است يا جنسيت؟ و رويكرد حاكم بر سياست‌گذاري اجتماعي ايران منطبق بر كدام‌يك از رويكردهاي توسعه در حوزه برنامه‌ريزي جنسيتي است؟» به تحليل محتواي كيفي سياست‌هاي كلي ايران (از انقلاب اسلامي تاكنون) پرداخته‌ايم. در اين راستا تمامي سياست‌هاي كلي در ارتباط با نقش مادريِ زنان (به عنوان جامعه آماري تحقيق) استخراج و تحليل شده است. بر اساس يافته‌هاي حاصل از اين تحليل و مقولات مستخرج از آن، محوريت «خانواده» در سياست‌گذاري حوزه مادري و انطباق رويكرد «تعيّني» و مدل برنامه‌ريزي جنسيتيِ «زنان در توسعه» بر سياست‌هاي كليِ اين حوزه نتيجه گرفته شد.