طراحي معماري سيستم آموزشي مبتني بر بازخورد عاطفي تركيبي و بررسي اثربخشي آن بر ميزان يادگيري و رضايت‌مندي كاربران

پژوهش حاضر بر طراحي معماري سيستم آموزشي كه مبتني بر بازخورد عاطفي تركيبي است، متمركز است و اثربخشي آن بر ميزان يادگيري و رضايت‌مندي كاربران را محاسبه مي‌كند. روش پژوهش حاضر شبه آزمايشي با طرح تحقيق پيش‌آزمون– پس‌آزمون با گروه كنترل براي بررسي ميزان اثربخشي اين سيستم بر ميزان يادگيري و رضايت‌مندي كاربران است. جامعۀ آماري شامل دانشجويان مقطع كارشناسي ارشد تكنولوژي آموزشي شهر تهران در سال تحصيلي 96-97 است. در اين راستا، 20 نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند از ميان دانشجويان كارشناسي ارشد رشته تكنولوژي آموزشي دانشگاه علامه طباطبائي انتخاب و به دو گروه آزمايش و كنترل تقسيم شدند (هر گروه 10 نفر). در اين پژوهش آزمون يادگيري (با پايايي 0.83) و پرسش‌نامه ميزان رضايت‌مندي ‌ايگيمفلو استفاده شد. براي تجزيه ‌و تحليل داده، از آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و آمار استنباطي (تحليل كوواريانس تك متغيره) استفاده مي‌گرديد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه استفاده از بازخورد عاطفي تركيبي در سيستم‌هاي آموزشي بر ميزان يادگيري و رضايتمندي كاربران تاثير مثبت دارد.