ادراك معلمان از برنامه درسي پنهان آموزش محيط زيست در مدارس متوسطه شهر تهران: يك رويكرد پديدارشناختي

برنامه‌هاي درسي پنهان، بعد غيرقابل پيش‌بيني يادگيري است، توجه نكردن به اين بعد، غفلت از بخش مهم عواملي است كه در يادگيري دانش‌آموز تأثير فراوان دارند؛ بنابراين پژوهش حاضر كوشيده است تا با استنباط درك معلمان، برخي عوامل مهم را كه در ايجاد برنامه درسي پنهان آموزش محيط زيست در مدارس متوسطه تهران دخيل هستند شناسايي كرده و بسترهاي مناسبي را براي ارتقا آموزش محيط زيست دانش‌آموزان فراهم كند. روش پژوهش كيفي از نوع پديدارشناسي است. شركت‌كنندگان اين پژوهش معلمان دوره متوسطه دوم تهران بودند كه براساس نمونه‌گيري هدفمند از نوع موارد عادي انتخاب شدند كه تعداد آنها تا رسيدن به مرحله اشباع درنهايت به 32 نفر رسيد. در چارچوب موضوع مورد نظر، براي جمع‌آوري اطلاعات، از مصاحبه نيمه ساختاريافته استفاده شد و يافته‌هاي به دست آمده از ادراكات و تجربيات معلمان با استفاده از روش كوربين و اشتراتوس تجزيه وتحليل گرديد. بعد از پياده كردن و تجزيه وتحليل مصاحبه‌ها و 7 كد محوري و 34 كد اوليه به دست آمد و با توجه به فراواني‌هاي مشاهده شده مقوله بعد شناختي با مجموع بيشترين ضريب اهميت و مقوله‌هاي عوامل برون سازماني، بُعد اجتماعي، بعد ديوان سالاري مدرسه و ساختار فيزيكي در رده هاي بعدي قرار داشتند و مقوله بُعد عاطفي از كمترين ضريب اهميت را از زاويه فراواني كدها برخوردار بود. معلمان معتقد بودند كه مدارس به تاثير اين ابعاد آگاه نبوده و ضعيف عمل كرده‌اند.