القاگري آواها در خطبه‌ي جهاد بر اساس نظرية موريس گرامون

Vowels’ Inductance in Jihad Sermon Based on Morris Gramon’s Theory

پيوند و هماهنگي بين الفاظ و معاني، مي‌تواند ناشي از تكرار آواها در بافت كلام و بار معنايي خاص واژگان باشد كه هم سبب تمايز معنايي در گزينش واژگان و هم در تداعي معاني نقش بسزايي دارد؛ بنابراين در سطح ادبي كلام و ساختار كلي جمله، سطح آوايي از سطح معنايي جدا نمي‌شود. بحث القاگري آواها در متن، اولين‌بار توسط زبان­شناس فرانسوي، موريس گرامون در قرن بيستم طرح شد. اما، قبل از طرح آن توسط گرامون به‌عنوان نظريه‌اي در حوزه­ ادبي، گروهي از شاعران فرانسوي سده­ نوزدهم كوشيدند، پيوند و تناسب جلوه‌هاي صوتي حاصل از ساختار كلام را با ديگر پديده ­هاي عالم هستي آشكار سازند. در اين مقاله با كمك روش توصيفي-تحليلي، نويسندگان بر‌آنند تا تناسب و هماهنگي موج جود بين الفاظ نهج ­البلاغه در خطبه­ جهاد را از دو منظر معناشناسي واژگان متقاربة‌المعني در محور جانشيني واژگان و بررسي نظريه­ زباني موريس گرامون مبني‌بر القاگري آواها در متن، تحليل معناشناسانه كنند. نتايج بيانگر انسجام درون­ متني خطبه بوده و موضوع مورد اهميت كه القاگري آواها در اين خطبه را مورد تأييد قرار مي‌دهد، كاربرد واكه ­ها و همخوان­ها­، با توجه به بارمعنايي­شان در فرازهايي از خطبه است كه بسامد اين همخوان­ها و واكه­­ ها براي انتقال معاني به مخاطبان، با ارائه­ جدول­هاي آماري نشان داده شده است.