درآمدي بر زمينه‌هاي نوستالژي در نهج البلاغه

نوستالژي يك حالت روحي بوده و يكي از رفتارهاي ناخود آگاه انسان به شمار مي­آيد كه در پي انگيزش­هاي فردي يا اجتماعي و سياسي به وجود مي­آيد. امام علي(ع) نيز به عنوان يك انسان كه در جامعه خويش زندگي مي­كرد و واقعيت­هاي آن را ملاحظه مي­نمود، گاهي چنين حسي برايش دست مي­داد. مرور گذاري كتاب نهج البلاغه بيانگر انعكاس حس غربت امام به خاطر رخدادهاي جامعه پيرامونش است. نيرنگ دشمنان، ساده لوحي سپاهيان، دغدغه آينده مردم، نگراني به خاطر تساهل ديني و كاهلي در اجراي احكام و انحراف جامعه از مسير اصلي، چيزهايي بود كه بيشتر بدان حس دامن مي­زد. پژوهش حاضر با تكيه بر روش تحليلي ـ توصيفي سعي دارد به اين پرسش اصلي پاسخ بگويد كه حس نوستالژيك امام در نهج­ البلاغه چگونه منعكس شده است؟ يافته­ هاي پژوهش بيانگر آن است كه ابعاد گوناگون نوستالژي در نهج ­البلاغه انعكاس يافته است و دو بعد سياسي و ديني نوستالژيك بيشتر از ساير جنبه ­ها مشهود است.