جهان‌بيني عرفاني در اشعار عفيف‌الدين تلمساني

بدون عنوان

عفيف ­الدين تلمساني از شاعران و عارفان تازي سدۀ هفتم هجري است كه برگ زريني از مفاهيم بلند عرفاني را به دفتر منظوم مكتب عرفاني افزوده و در پيشبرد اين فرهنگ عالي در ادبيات عربي و اسلامي سهم به­ سزايي داشته است. پژوهش پيش‌رو كه با روش تحليل محتوا سامان يافته است كوشيده بن­ مايه ­هاي عرفاني را در اشعار عفيف ­الدين تلمساني مورد بررسي و تحليل قرار دهد. برايند پژوهش نشان مي‌دهد كه جهان­ بيني عرفاني عفيف ­الدين در مباحث وحدت وجود، مدح و ستايش پيامبر(ص) به عنوان واسطۀ آفرينش هستي و شور و عشق الهي تبلور يافته است. او علاوه ‌بر آموزه ­هاي عرفاني كوشيده سلوك عملي را در قالب مرگ ارادي، فنا و بقا، تجريد، تحلي و تخلي نمايان كند و سالك راه حقيقت را به مقصد نهايي رهنمون نمايد. پيام اصلي عفيف­ الدين بر محور جهان ­بيني توحيدي استوار است كه با تزكيۀ دروني كسب ميشود. او تجربۀ دروني خود را با بهره­گيري از شعر تغزّلي و خمريّه بيان نموده و فضايي تركيبي از عشق زميني و آسماني ترسيم كرده است.

not ab