مسائل و راهكارهاي تسكين تغيير اقليم از جنبه ‏‏هاي مديريت توليد در كشاورزي

بخش كشاورزي يكي از بخش ‏هاي بزرگ اقتصادي است كه پديده تغيير اقليم بر آن اثر تأثيرگذار بوده و در مقابل آن فعاليت‏ هاي مختلف در اين بخش بر ايجاد و توسعه تغيير اقليم موثر است. در مبحث تغيير اقليم و نحوه مواجهه با اين پديده دو رويكرد توام و كلي وجود دارد. اين دو رويكرد عبارتند از سازگاري (Adaptation) با آن و رويكرد دوم عبارت است از تسكين (Mitigation) تغيير اقليم. تسكين به كاهش انتشار گازهاي گلخانه ‏اي مربوط مي ‏باشد. درحالي‏كه هدف سازگاري در درجه اول ملايم نمودن اثرات غير قابل اجتناب ناشي از تغيير اقليم است. در اين مقاله مروري تحليلي بر مسائل و راهكارهاي مواجهه با پديده تغيير اقليم، صرفاً از جنبه مسائل تسكين آن و با تمركز بر مسائل توليد در بخش كشاورزي ارائه شده ‏است. براساس نتايج راهكارهاي تسكين تغيير اقليم مرتبط با بخش كشاورزي فارياب را مي ‏توان در هفت گروه عوامل و مولفه ‏هاي زير شناسايي و بررسي نمود: 1 كاربري اراضي 2 پوشش گياهي و شيوه تهيه زمين 3 سياست ‏ها و راهكارهاي مديريت آب 4 توسعه آبياري و اراضي فارياب 5 بازگشت بقاياي گياهي به خاك و مسائل كشاورزي حفاظتي 6 زهكشي اراضي 7 بحث‏ هاي اقتصاد سبز. اين مقاله همچنين به بررسي نقش و جايگاه موضوع تسكين تغيير اقليم در كشور از جنبه‏ هاي توجه و جاري ‏سازي آن در اسناد و قوانين بالا دستي، (به ‏طور عمده برنامه ‏هاي پنجم و ششم توسعه كشور) نموده است. در مجموع مي ‏توان اظهار نمود، راهكارهاي سازگاري و تسكين تغيير اقليم بايد يكپارچه ديده شده، در غيراينصورت بعضي از آن‏ ها ممكن است عليرغم مناسبت براي سازگاري، در جهت خلاف هدف تسكين تغيير اقليم عمل نمايند.