تأثير نظريه‌هاي ضمني هوش بر خودكارآمدي عمومي در دانشجويان: نقش واسطه‌اي كمال‌گرايي خودارزيابانه و وظيفه شناسانه

هدف پژوهش، آزمون يك الگوي مفهومي براي نقش واسطه‌اي كمال‌گرايي در تأثير نظريه‌هاي ضمني هوش بر مؤلفه‌هاي خودكارآمدي عمومي در دانشجويان بود. تعداد 382 نفر دانشجوي دختر (دامنه سني 23-18 سال) با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي از دانشگاه مازندران انتخاب شدند و به مقياس نظريه‌هاي ضمني هوش (عبدالفتاح و ييتس، 2006)، سياهه كمال‌گرايي (هيل و همكاران، 2004) و مقياس خودكارآمدي عمومي (شرر و همكاران، 1982) پاسخ دادند. استفاده از برآورد حداكثر درست نمايي و روش خودگردان سازي و يافته‌هاي حاصل از مدل‌سازي معادلات ساختاري نشان داد كه تأثيرات مستقيم باورهاي ضمني افزايشي بر نظم و سازمان‌دهي، برنامه مداري و تلاش براي عالي بودن و باورهاي ضمني ذاتي بر نگراني از اشتباهات و نياز به تأييد ديگران، مثبت و معني‌دار بود. همچنين، نظم و سازمان‌دهي، برنامه مداري و تلاش براي عالي بودن (مؤلفه‌هاي كمال‌گرايي وظيفه شناسانه)، در تأثير باور ضمني افزايشي در مورد هوش بر مؤلفه‌هاي خودكارآمدي عمومي نقش واسطه‌اي داشتند. نگراني از اشتباهات و نياز به تأييد (مؤلفه‌هاي كمال‌گرايي خودارزيابانه) در تأثير باور ضمني ذاتي در مورد هوش بر مؤلفه‌هاي خودكارآمدي عمومي، نقش واسطه‌اي داشتند (0.05 p).