تأثير آموزش ابراز وجود بر كيفيت زندگي و تمايزيافتگي دانشجويان دختر ساكن خوابگاه

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي آموزش ابراز وجود بر كيفيت زندگي و تمايزيافتگي دانشجويان دختر ساكن خوابگاه دانشگاه آزاد اسلامي واحد رودهن بود. پژوهش شبه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري كليه دانشجويان دختر ساكن خوابگاه دانشگاه آزاد اسلامي واحد رودهن در نيمسال دوم سال تحصيلي 94-1393 بودند. از بين آن‌ها 30 نفر را كه در پرسشنامه‌هاي كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني WHOQOL (وار و شربون، 1992) و تمايزيافتگي DSI-R (اسكورن و فريدلندر، 1998) نمره پايين كسب كرده بودند به روش نمونه‌گيري داوطلبانه انتخاب و در دو گروه 15 نفري آزمايش و كنترل به‌صورت تصادفي گمارش شدند. آموزش ابراز وجود به‌عنوان متغير مستقل در 8 جلسه 1 ساعته (دو بار در هفته) در مورد گروه آزمايش اجرا شد. نتايج كوواريانس چند متغيره نشان داد آموزش ابراز وجود بر كيفيت زندگي و تمايزيافتگي افراد گروه نمونه به‌صورت مثبت و معنادار اثرگذار بود؛ به‌عبارت‌ديگر ميزان كيفيت زندگي و تمايزيافتگي دانشجوياني كه آموزش ابراز وجود را دريافت كرده بودند بيشتر از گروهي بود كه آموزش دريافت نكرده بودند (0.01 p).