اثربخشي درمان مبتني برشفقت بر تكانش پذيري،حساسيت بين فردي وخودزني در افراد داراي اختلال شخصيت مرزي

اين مطالعه با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر شفقت بر تكانش‌پذيري، حساسيت بين فردي و خودزني در افراد داراي اختلال شخصيت مرزي با سابقه خودزني انجام شده است. اين پژوهش در چارچوب طرح تك آزمودني با يك خط پايه، با شروع همزمان، طي 9 جلسه به مدت يك ساعت بر روي پنج بيمار و يك دوره پيگيري سه‌ماهه صورت گرفت. جامعه آماري در اين پژوهش، بيماران مبتلا به اختلال شخصيت مرزي بودند كه از ميان آن‌ها 5 نفر با تشخيص اختلال شخصيت مرزي و با توجه به داوطلب بودن و تطبيق با معيارهاي پژوهش به‌صورت نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند كه بر اساس تشخيص روان‌پزشك داراي اين اختلال تشخيص داده شده بودند. داده‌ها از طريق پرسشنامه هوش هيجاني (باران،1980) و خرده‌مقياس‌هاي تكانش‌پذيري و حساسيت بين فردي جمع‌آوري شد. تحليل داده‌ها به وسيله نمودار و ضريب تغيير، نشان داد كه مداخله به‌عمل‌آمده تغييرات معنادار و قابل‌توجهي در نشانه‌ها و اعمال خودزني بيماران مرزي ايجاد كرده است. مداخلات درمان مبتني بر شفقت بر تكانش‌پذيري، حساسيت بين فردي و خودزني در افراد داراي اختلال شخصيت مرزي مؤثر بوده است.