مقايسه تأثير زوج‌درماني كوتاه‌مدت راه‌حل‌ محور با زوج‌درماني مبتني بر پذيرش و تعهد بر فرسودگي زناشويي زوجين

هدف اين پژوهش، مقايسه اثربخشي زوج‌درماني كوتاه‌مدت راه‌حل‌محور و زوج‌درماني مبتني بر پذيرش و تعهد بر فرسودگي زناشويي زوجين بود. روش پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با پيش‌آزمون و پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماري، همه مراجعين مراكز كيميا، بشارت، تماشا و توحيد در سال 1396 در شهر اصفهان بودند كه به دليل مشكلات ارتباطي و زناشويي به اين مراكز مراجعه كردند. از ميان آن‌ها تعداد 24 زوج به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. سپس به گونه تصادفي تعداد 8 زوج در سه گروه گمارده شدند و زوجين گروه‌هاي آزمايش به‌صورت زوجي هر هفته در مداخله‌هاي جداگانه زوج‌درماني كوتاه‌مدت راه‌حل‌محور (7 جلسه) و زوج‌درماني مبتني بر پذيرش و تعهد (12 جلسه) شركت كردند. داده‌هاي آزمودني‌ها به‌وسيله پرسشنامه فرسودگي زناشويي پاينز (1996)، جمع‌آوري شد. برآيند تحليل كوواريانس چندمتغيره نشان داد كه تفاوت ميان گروه‌ها معنادار است (0.001). نتايج آزمون تعقيبي بنفروني نشان داد كه زوج‌درماني مبتني بر پذيرش و تعهد در مقايسه با زوج‌درماني كوتاه‌مدت راه‌حل‌محور در كاهش فرسودگي زناشويي و سه مؤلفه آن (خستگي بدني، احساسي و رواني) مؤثرتر بوده است (0.001 ).