اثربخشي روش‌ مداخله حساسيت‌زدايي با حركات چشم و بازسازي شناختي (EMDR) بر بهبود كيفيت زندگي و كاهش احساس گناه والدين كودكان با اختلال اتيسم عملكرد پايين

پژوهش حاضر با هدف بررسي روش‌ مداخله حساسيت‌زدايـي با حـركـات چشم و بـازسازي شنـاختي (EMDR) بر بهبود كيفيت زندگي و كاهش احساس گناه والدين كودكان با اختلال اتيسم عملكرد پايين انجام شده است. روش پژوهش، از نوع آزمايشي با پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري همراه با گروه كنترل بود. تعداد 16 زوج از والدين (مادر و پدر) داراي كودك با اختلال اتيسم عملكرد پايين مراجعه‌كننده به مراكز توان‌بخشي ويژه كودكان اتيسم به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند كه به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (8 زوج) و كنترل (8 زوج) جانمايي شدند. از پرسش‌نامه‌هاي كيفيت زندگي سازمان جهاني بهداشت و پرسش‌نامه‌هاي احساس گناه كوگلر و جونز (1998)، براي گردآوري اطلاعات استفاده شد. روش مداخله EMDR  در 10 جلسه دوساعته در طول يك ماه براي گروه آزمايش اجرا شد. پس از 45 روز، آزمون پيگيري براي گروه آزمايش اجرا شد. اطلاعات گردآوري شده با استفاده از آزمون آماري تحليل واريانس آميخته تجزيه و تحليل شدند. نتايج حاصل نشان داد روش مداخله EMDR به طور معناداري (P=0/5)، موجب بهبود كيفيت زندگي و كاهش احساس گناه والدين داراي كودك اتيستيك با عملكرد پايين مي‌شود.