ارزيابي ديدگاه نيكولاس ولترستورف درباره‌ي فلسفه‌ي تحليلي دين در اواخر قرن بيستم

فلسفه‌ي تحليلي دين در اواخر قرن بيستم، شاهد شكوفايي شايان توجه و البته نقدهاي جدي بوده است. نيكولاس ولترستورف فيلسوف تحليلي دين كوشيده است تا ضمن ارائه‌ي توصيفي از شاكله‌ي فلسفه‌ي تحليلي دين در اين بازه‌ي زماني، به منتقدان آن نيز پاسخ دهد. وي با تكيه بر ساختار روايي-داستانيِ فلسفه‌ي تحليلي دين، معتقد است كه تنها با توجه به سه ويژگي اساسيِ فلسفه‌ي تحليلي دين در اين دوره، يعني واقع‌گرايي، دفاع از تقريري خاص از مبناگرايي در معرفت‌شناسي و باور به امكان دست‌يابي به معرفت خداوند، مي‌توان درك و فهم درستي از آن به دست آورد، وگرنه دچار خطا خواهيم شد و انتظارات نابجايي از آن هم خواهيم داشت. در اين مقاله، ضمن توصيف دقيق ديدگاه ولترستورف، انتقاداتي مانند يكي‌ گرفتن فلسفه‌ي تحليلي دين و معرفت‌شناسي اصلاح‌شده و لزوم انكار عقلانيت مشترك در تحليل وي را بيان خواهيم كرد.

فاقد چكيده مي باشد