بررسي آموزه‌هاي بنيادين انسجام‌بخش در منظومه‌ي فكري ارسطو

ارسطو به دانش‌هاي متعددي پرداخته و آن‌ها را طبقه‌بندي كرده است. اگرچه موضوع و روش اين دانش‌ها متفاوت است، با اين‌ وجود، در سراسر آن‌ها به تعدادي نظريات و آموزه‌هاي فراگير برخورد مي‌كنيم. برخي از محوري‌ترين آموزه‌هاي ارسطويي عبارت‌اند از: ماهيت، حمل‌پذيرها، مقولات، تعريف، استدلال، رئاليسم، طبع‌گرايي و... . اين آموزه‌هاي بنيادين چونان يك شاكله‌ي ذهني، همواره در هر پژوهش علمي حضور دارند و همين سبب شده تا خروجي اين پژوهش‌ها از هم بيگانه نباشند، بلكه ارتباطي شبكه‌مانند ميان آن‌ها برقرار شود و منظومه‌ي فكري منسجمي حاصل شود. با گذشت زمان و مطرح‌شدن نظريات گوناگون در فلسفه و علوم كه احياناً در تقابل با نظريات محوري ارسطو قرار مي‌گيرند، نظام‌هاي فكري ديگري به‌وجود مي‌آيند كه هر يك برساخته از شبكه‌ي درهم‌تنيده‌اي از معارف هستند؛ به‌گونه‌اي كه به‌راحتي نمي‌توان دانشي را از يك منظومه‌ي فكري خارج نموده يا در منظومه‌ي فكري ديگري داخل نمود. حذف ماهيت و تأثيرات آن بر فلسفه و منطق صدرايي، نمونه‌اي از اين تحولات است كه مدّعاي جهان‌شمولي برخي دانش‌ها مانند منطق و متافيزيك ارسطويي را متزلزل مي‌سازد.

فاقد چكيده مي باشد