رويكردهاي زباني در تحليل گفتمان مناظره امام رضا (ع) با ابوقره صاحب شبرمه (مطالعه موردي كلام الهي )

قرآن، بحث هاي استدلالي درباره اصول اسلامي را بر پايه تعقل و تفكر گذاشته است، و همواره از مردم مي‎خواهد كه با دلايل محكم و استدلال‎هاي يقيني به ايمان برسند، همانطور كه امام رضا (ع) از طريق مناظرات با فرقه هاي مختلف به شناساندن و به فكر انداختن اصول اعتقادي اسلام مي پرداخت. در عصر حاضر توجه به ظرافت هاي زباني و رويكردهاي متعدد تحليل كلامي، بهتر از گذشته لايه هاي دروني كلام را آشكار مي سازد. پژوهش حاضر با شيوه توصيفي تحليلي و با استفاده از زبان شناسي و بحث تحليل گفتمان پايه ريزي شده است. تبيين عملياتي اين تحقيق برپايه ابزارهاي زباني برجسته سازي و حاشيه راني مربع ايدئولژيك ون دايك است كه مي تواند نقش مهمي را در تحليل نهايي اين مناظره داشته باشد. امام (ع) از ابزارهاي زباني براي اثرگذاري در مخاطب و اقناع  وي و خنثي نمودن استدلال او بهره مي برد. در اين ميان استفاده از ادات تأكيد و بكاربردن انواع اسم ها از جمله اسم مصدر و افعال خاص و بينامتنيت قرآني به برجسته سازي محورهاي اصلي در مناظره امام (ع) نقشي بسزا دارد همچنان كه پاسخ انحرافي به سؤالات ابوقره و بدون تأكيد يا كاربرد مناسب استفهام و بكارگيري الفاظي با بارمعنايي اندك، در به حاشيه راندن برخي مفاهيم رقيب نمود ويژه يافته است.