زبان و گفتمان انقلابي در رمان فراشه الميدان از سلطان الحجار (بر اساس نظريه تحليل گفتمان انتقادي نورمن فركلاف)

تحليل گفتمان رويكردي جامع در تحليل متن است كه به وسيله آن مي‌توانيم فكر نويسنده و هدفي كه از ماوراي صورت و معنا در متن را دنبال مي‌كند، تبيين كنيم. از آنجايي كه تحليل متون جديد و بويژه نوع ادبي رمان در تغيير و تحولات فرهنگي و اجتماعي جهان معاصر نقش بسزايي دارد، مسئله تحليل متون بر اين اساس و بيان گفتمان غالب و جهت دهي آنها از ضرورت‌هاي ادب معاصر است. اين پژوهش بر مبناي تحليل انتقادي گفتمان بر اساس نظريه نورمن فركلاف(1941) در سه سطح توصيف، تفسير و تبيين به شيوه توصيفي – تحليلي، رمان فراشه الميدان را مورد بررسي قرار خواهد داد. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه نويسنده در سطح توصيف با ايجاد روابط هم‌نشيني و گاهي تضاد و برقراري ارتباط بين واژگان، در پي تبيين ايدئولوژي و فكر خود است، در سطح تفسير از بافت بينامتني براي بافت موقعيت موجود استفاده برده و سير تحول شخصيت زن را بيان كرده و در سطح تبيين، گفتمان غالب را كه مبتني بر هويت و آزادي خواهي است در ارتباط با عوامل درون متني و برون متني به تصوير كشيده است.