گوتيك پست‌مدرنيسم در رمان «فرانكشتاين في بغداد» احمد سعداوي

گوتيك پسامدرنيستي، با محوريت وحشت و مرگ، تعريف جديدي براي اين دو عنصر ارائه مي‌دهد. اين نوع درواقع تغيير گوتيك در پارادايم ادبيات پست‌مدرن است و تفاوت ريشه‌اي با گوتيك قبل از اين دوره ندارد كه درواقع تحت تأثير فلسفۀ دريدا، بودريار، ليوتار و ژيژك قرار دارد. اصول گوتيك كه بر اساس ترس و وحشت استوار است، در رمان پست‌مدرن تشديد مي‌يابد و حاصل وحشت از حالت سرگرمي خارج مي‌شود. نتيجۀ تجربۀ چنين ترس و دلهره‌اي اكتشاف هستي شناسانه و اثبات فرديت است. رمان «فرانكشتاين في بغداد» اثر احمد سعداوي، رمان‌نويس عراقي نيز در رديف رمان‌هاي گوتيك – پست‌مدرن قرار دارد؛ اين رمان با مركزيت دادن به ترس و مرگ، بحران هويت و سوژۀ ازهم‌گسيخته را توصيف مي‌كند و با فضاسازي ترس به بازآفريني وحشت مي‌پردازد. پژوهش حاضر با تكيه بر روش توصيفيتحليلي به بررسي عناصر رمان گوتيك – پست‌مدرنيسم در رمان مذكور مي‌پردازد. سعداوي در اين رمان تجربۀ سياهي، آشفتگي و بي‌معنايي حاكم بر سرزمين خود را به تصوير مي‌كشد و دست به خلق شخصيتي(هيولايي) مي‌زند كه هويتي تكه‌پاره دارد و درواقع بخشي از خود انسان‌هاست كه پس رانده شده است. خلق موجود تخيلي كه سعي در اجراي عدالت دارد، خود باعث دامن زدن به ترس و وحشت بيشتر مي‌گردد و از سويي بخش سركوب شده از انسان‌هايي را به نمايش مي‌گذارد كه در عين بيزاري از خشونت، خود خالق خشونت و وحشت مي‌گردند و به‌اين‌ترتيب مرگ در آن حضوري برجسته مي‌يابد. دستاوردكلي بررسي نشانه‌ها مبيّن آن است كه تمامي عناصر پست‌مدرنيسم و گوتيك به‌صورت تشديد يافته در اين رمان قابل مشاهده است كه حضور فانتزي، وحشت والا و امر غير قابل بازنمايي، مرگ نمادين، سوژۀ ناپايدار، سياليت مكان و بازي واقعيت حاد با سوژه، اثر سعداوي را يكي را از مصاديق رمان گوتيك – پست‌مدرنيسم قرار مي‌دهد.