ارتباط مباني جمال شناسانه نثر خلّاق صوفيانه با فراز و فرودهاي فكري عرفا در حيطه مرگ و زندگي ( با تكيه بر آثار شيخ ابوسعيد ابوالخير، شيخ احمد غزالي، عين القضات همداني)

موضوع مرگ و زندگي از ديرباز تا كنون يكي از دغدغه‌هاي اساسي ذهن بشر بوده و بستر مناسبي براي محققان اديان و مذاهب گوناگون و عرفا فراهم آورده است. متون منثور خلّاق صوفيه كه در گروه نثرهاي ذوقي و تغزلي جاي ميگيرند با مرگ و زندگي برخوردي ذوقي، فعّال و هنرمندانه دارند. در اين متون به دليل غلبه حال صوفيانه و عمق تجربه هاي عرفاني، غالباً با عوامل هنري مختلفي چون صورخيال، عاطفه، چندلايگي معنا، موسيقي كلام، نگارش خودكار، شطح‌پردازي، رمز، وجود فضاي هرمنوتيكي و جنبه هاي بلاغي زبان روبرو هستيم كه بيانگر بكارگيري امكانات زباني و فرازباني نويسنده براي ايجاد ظرفيت قابل قبولي در زبان جهت بيان معاني والاي عرفاني است. از منظر آنان بين زندگي و مرگ با وجود درك حضور حق‌تعالي تفاوتي وجود ندارد و مرگ پلي است كه دوست را به دوست ميرساند