بررسي جلوه‌هاي عنصر زمان در حكايات فرعي مرزبان‌نامه

عنصر زمان بر اجزاي روايت داستان جاري است و به آن سازمان مي‌دهد. در اين پژوهش، كوشش شده‌است عنصر زمان در حكايت‌هاي فرعي مرزبان‌نامه و تأثير آن بر روايت بررسي شود. براي اين منظور، فراوان‌ترين نشانه‌هاي زباني در حكايات ياد‌شده با در نظر داشتن نظريه‌ها و ديدگاه‌هاي كارا در اين زمينه به‌دقت تحليل شد. نخست، سه گروه ساخت‌هاي دستوري، آرايه‌هاي ادبي و قرينه‌هاي زباني كه پرتعدادترين نشانه‌هاي زباني مؤثر بر طول زماني روايت هستند، جداگانه در هر روايت از نظر سرعت و كاركرد بررسي شدند. در پايان، با بررسي همه نشانه‌هاي مؤثر بر سرعت، در همه روايت‌ها از ديدگاه فلسفي، سرعت رواياتِ مورد بحث ارزيابي گرديد و دو نتيجه به دست آمد. نخست اينكه سرعت و پويايي بر روايات بررسي‌شده غالب است. ديگر اينكه، جز درچند مورد، فراواني نشانه‌هاي پويا يا ايستا درون يك جمله به پويايي يا ايستايي فعل جمله بستگي دارد؛ يعني اگر فعل جمله‌اي پويا باشد، همه نشانه‌هاي درون آن جمله يا بيشتر آن‌ها پويا هستند و برعكس. پس، نويسنده در كاربرد نشانه‌هاي مؤثر بر «زمان» و تنظيم سرعت روايت در هر جمله، سبك خاصي داشته‌است.