تحليل جامعه‌شناختي شهرآشوب‌ها به عنوان تاريخ محلي منظوم در عصر تيموري

تاريخ‌نگاري محلي به عنوان يكي از اشكال تاريخ‌نگاري در ايران، به‌ويژه در دوره تيموري، چندان مورد توجه قرار نگرفته‌است. در اين ميان، يكي از انواع تاريخ‌نگاري محلي، تاريخ‌نگاري منظوم است و گونه‌اي از تاريخ‌هاي منظوم كه در عهد تيموري گسترش يافت، شهرآشوب‌ها هستند. در واقع، شهرآشوب‌ها اطلاعات فراواني در باب تاريخ اجتماعي و فرهنگي و نيز خصوصيات شهرها، اصناف و... در قالب تاريخ محلي منظوم ارائه مي‌نمايند. همچنين، تاريخ‌نگاري منظوم از نظر بازسازي برخي از حوادث تاريخي اين زمان و هم از لحاظ نشان دادن شواهدي از احياي روح ايراني و زبان فارسي، اطلاعات زيادي به‌دست مي‌دهد. بنابراين، هدف اصلي مقاله حاضر اين است تا تحليلي جامعه‌شناختي از شهرآشوب‌ها به عنوان تاريخ منظوم محلي در عصر تيموري به‌دست دهد و اوضاع اجتماعي و فرهنگي اين عصر را بررسي نمايد.