تحليل پيوند بينامتنيت با روايت پسامدرني رمان سوگ مغان

در يك تعريف كلي، بينامتنيت اصطلاحي است كه به روابط بين متون اطلاق مي‌شود. ليكن بينامتنيت در آثار پست‌مدرن صرفاً به معني تأثير و تأثر متون از يكديگر نيست، بلكه با ديگر ويژگي‌هاي اين‌ گونه متون مانند عدم قطعيت، نسبي‌گرايي، تشكيك واقعيت، زمان‌پريشي، پارانويا و انتقاد از گذشته و غيره پيوندي ناگسستني دارد. اين جستار با هدف بازنمايي نقش بينامتن‌ها در ساختار روايي آثار پست‌مدرن، ارتباط آن را با ساير ويژگي‌هاي اين نوع متون در رمان سوگ مغان اثر محمدعلي علومي تحليل كرده‌است. بررسي حاضر نشان مي‌دهد كه سياليّت خودآگاه و ناخودآگاه ذهن راوي رمان در بينامتن‌هاي تاريخي، اسطوره‌اي و شفاهي روايتي پسامدرن از دنياي وحشت‌زايي مي‌آفريند كه در آن زندگي مي‌كند. بنابراين، بينامتن‌هاي موجود در اين رمان، منجر به شكستن و فروريختن كلان‌روايت‌هايي همچون شاهنامه، چندصدايي شدن متن، عدم شناخت هستي، عدم بازنمايي واقعيت و غيره شده‌است.