تحليل بلاغي عناصر چندمعنايي در شعر فروغ فرخزاد

يكي از شاخصه‌هاي هنر مدرن و به طور اخص شعر، معني‌گريزي و ابهام است. از مهم‌ترين ابزارهاي ايجاد ابهام در شعر، بهره‌گيري از ظرفيت چندمعنايي واژه‌هاست. در كاربرد هنري، چندمعنايي برخي از فنون بلاغي و ادبي كلاسيك و مدرن ادبيات را در بر مي‌گيرد؛ فنوني مانند استعاره، مجاز، كنايه، نماد و ايهام. بررسي كمّي و كيفي نحوۀ كاربرد اين عناصر در كنار يكديگر نقش عمده‌اي در تعيين اصالت سبكي شاعردر خلق ابهام دارد. از اين رو، نگارندگان در اين مقاله با اذعان به اينكه فروغ فرخزاد يكي از شاگردان ممتاز مكتب نيما در حيطۀ نوگرايي است و بسياري از شاخصه‌هاي مدرن هنري را در شعر او مي‌توان يافت، كوشيده‌اند سبك شعر وي را در دو مجموعۀ «تولدي ديگر» و «ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد» در بهره‌گيري از عناصر چندمعنايي تبيين و ميزان نقش هر يك از اين عناصر را در ايجاد ابهام در شعر او مشخص كنند.