متن‌شناسي و بررسي ساختاري ده مجلس اسفزاري

موضوع اين نوشتار بررسي ده مجلس اسفزاري است. اين اثر از نثرهاي خطابي و تعليمي فارسي از قرن نهم هجري است. كتاب در ده بخش و به شيوه مجلس‌گويان و به‌صورت شفاهي بيان شده است. مريدان و علاقه‌مندان، آن را برپايه سخنان اسفزاري نوشته‌اند يا به‌اصطلاح املا كرده‌اند. نويسنده در اين مقاله مي‌كوشد تا اين نسخه خطي ارزشمند دوره تيموري را با روش توصيف و تحليل محتوا معرفي و از زاويه مجلس‌گويي، متن و ساختار اين اثر را بررسي كند؛ همچنين ويژگي‌هاي ممتاز سبكي آن را شرح دهد. از مهم‌ترين يافته‌هاي پژوهش، جنبه آشكار عرفاني اثر است. افزون‌بر اين، سخنور در بيشتر قسمت‌ها آيات و احاديث بسياري را گواه مي‌گيرد و مي‌كوشد اين موضوعات را شرح و تفسير كند. بيان حكايات مذهبي و عرفاني و اشعار زيبا و سخنان عارفان نيز سبب گيرايي نثر كتاب شده است. سادگي و رعايت اقتضاي حال و مقام نيز همه‌جا منظور اسفزاري بوده است. اين نكته‌ها سبب شده است تا ده مجلس در شمار آثار ممتاز منثور عصر تيموري در بخش نثرهاي خطابي جاي گيرد.