كاركردهاي وصف درروايت با تكيه بر يوسف و زليخاي جامي

وصف ابزار برجسته‌سازي در متن ادبي و محرك عواطف و احساسات مخاطب است. از آغاز شعر فارسي تاكنون، شاعران اين عنصر مهم را در همه قالب‌هاي شعري و منظومه‌هاي روايي به كار برده‌اند. روايت، شيوه ارائه رخداد يا رخدادهاست و در تحليل روايت عوامل دخيل در روايت، زمان و اجزاي روايت، بررسي مي‌شود. در اين پژوهش كاركردهاي وصف در روايت باتكيه‌بر منظومه يوسف و زليخاي جامي تحليل مي‌شود. ابتدا وصف‌هاي موجود در منظومه مشخص شد. سپس نگارندگان باتوجه‌به ديدگاه توماشفسكي و ژنت، كاركرد اين وصف‌ها را در روايت يوسف و زليخا بررسي و تحليل كردند. منظومه يوسف و زليخاي جامي، متني روايي است كه در آن دو سازه مهم روايتگري و وصف را مي‌توان تشخيص داد. روايتگري، دو بُعد زمانِ داستان و زمانِ سخن را داراست؛ اما وصف تنها زمانِ سخن را در بر دارد. وصف‌هاي اين منظومه در دسته بن‌مايه‌هاي آزاد و ايستا قرار مي‌گيرد و به همين سبب، كاركرد وصف باتوجه‌به بُعد روايتگري متن به شتاب منفي در روايت مي‌انجامد. ازسوي ديگر، هر روايت اجزايي دارد. وصف ابزاري براي پروراندن و برجسته‌كردن اين اجزاست و در روايت، كاركرد شخصيت‌پردازي و فضاسازي دارد.