روشهاي تلفيق عبارتها و اشعار عربي با متن فارسي در تاريخ جهانگشا و نفثه المصدور

كتابهاي نفثه المصدور شهاب الدين زيدري و تاريخ جهانگشاي عطاملك جويني از آثارتاريخي- ادبي ارزشمند قرن هفتم هجري قمري هستند. نويسندگان اين دو اثر با شگردهاي مختلفي از اشعار و عبارات عربي در لابلاي نثر فارسي استفاده كرده‌اند. در اين پژوهش ارتباط لفظي و معنوي عبارات عربي با نثر فارسي مورد بررسي قرار گرفت و اينكه عبارات عربي چه جايگاهي در كلام داشته و با چه شيوه اي با متن فارسي تلفيق يافته است؟ نتايج پژوهش به خوبي نمايان ساخت كه عبارات عربي در دو كتاب نفثه المصدور و تاريخ جهانگشا از سويي ميتوانند ارتباطي لفظي با متن فارسي برقرار كنند كه اين ارتباط به دوشكل نمايان است: نخست آنكه عبارات و اشعار عربي به عنوان قسمتي از كلام در جمله، جايگاه نحوي چون نهاد،مفعول،مسند،مضافٌ اليه،قيد ، متمم و شبه جمله اخذ ميكنند و دوم اينكه از حيث بلاغي با يكي از مقوله‌هاي بلاغت مانند: تشبيه، تمثيل،كنايه، ايهام،ايجاز ،مناظره و... جلوه‌گري ميكنند و از سوي ديگر تضمينهاي عربي به خوبي توانسته‌اند ارتباطي معنايي با نثر فارسي به روشهاي مختلفي چون تتميم،تأكيد، تنظير ،توصيف،ملخّص و حلّ معاني برقرار كنند.