تطبيق مفاهيم نمادين اسب در آثار حماسي، غنايي و عرفاني (با تكيه بر شاهنامه فردوسي، خمسه نظامي و مثنوي مولوي)

نمادها كه اغلب از اسطوره‌ها سرچشمه ميگيرند چنان با تار و پود آثار ادبي آميخته شده‌اند كه گاهي دريافت مفهوم شعرهاي سرايندگان بدون درك مفاهيم نمادين ممكن نيست. در ادبيات فارسي از نامها و نمادهاي حيواني به‌وفور استفاده شده است. گاه از اين حيوانها معناي واقعي مورد نظر است و گاه معناي نمادين. اين پژوهش با روش كتابخانه‌اي و شيوه توصيفي ـ تحليلي بـه بررسي تطبيقي مفاهيم نمادين اسب در آثار حماسي، غنايي و عرفاني (با تكيه بر شاهنامه فردوسي، خمسه نظامي و مثنوي مولوي) ميپردازد. ابتدا نگرش حاكم بر اوستا و متون پهلوي در مورد اسب خواهدآمد؛ آنگاه مفاهيم نمادين اين چارپا در حيطه‌هاي حماسه، غنا و عرفان بيان خواهد شد. نيز در پايان هر قسمت درصد تطبيق مفاهيم نمادين در دو يا هر سه اثر، بسامد نام جانور و درصد كاربرد مفاهيم نمادين اسب در هر اثر تعيين ميگردد.