بررسي تطبيقي كاركردهاي شعر در تاريخ بيهقي و تاريخ فخري

شعر و تاريخ دو حوزۀ جدا از هم هستند و درك سازگاري اين دو در يك اثر مشكل است؛ خاستگاه اولي خيال است و خاستگاه دومي عالم واقع. اما شعر به عنوان يكي از ابزارهاي سودمند و سازنده، حضور گسترده‌اي در متون تاريخي دارد و نقش و كاركردهاي فراواني نظير ادبي، تاريخي، استنادي و تفسيري ايفا مي‌كند و تاريخ‌نگاران براي بيان مقاصد خود از آن بهره ميگيرند. پژوهش پيش‌رو در صدد بررسي تطبيقي و تبيين كاركردهاي مختلف شعر در تاريخ بيهقي و تاريخ الفخري في الآداب السلطانيه ابن طقطقي است و از اين رهگذر مي‌كوشد ميزان بهره‌گيري هر يك از اين تاريخ‌نگاران را از شعر بسنجد و اهداف و كاركردهاي آن را در اين دو متن تاريخي تحليل و تبيين نمايد. برآيند پژوهش نشان مي‌دهد كه شعر در تاريخ بيهقي و تاريخ فخري مانند كاركرد آن در متون منثور به‌طور كلي جنبۀ ادبي و آرايه‌اي دارد. همچنين كاركرد تفسيري در اين دو متن مورد استفاده قرار گرفته و كاركرد تاريخي و استنادي كم‌تر مورد توجه اين دو مورخ بوده است.