مقايسه تطبيقي هجو در زبان عربي و فارسي(با تأكيد بر شعر بشار بن برد)

هَجو در ادبيات، شعر يا نثري است كه ضدِّ مدح باشد و براي مقاصد شخصي به‌كار رود. لحني گزنده، صريح و گاه توهين‌آميز دارد؛ اما اگر براي بيان دردهاي اجتماعي سياسي به كار رود، با زباني ملايم‌تر سروده مي‌شود. هجو بر پايه نقد گزنده و دردانگيز بنا مي‌شود و گاهي به سر حدّ دشنام يا ريشخند مسخره‌آميز و دردآور مي‌انجامد؛ هرگونه تكيه و تأكيد بر زشتي‌هاي وجودِ يك چيز خواه به ادعا و خواه به حقيقت هجو است. هجويه يا هجونامه نيز، شعر يا نثري است كه بر پايه هجو و دشنام كسي باشد. با توجه به تعريف ادبي هجو و تفاوتي كه منتقدان ادبيات بين هجو و فحاشي قائل‌اند، مي‌توان تمام هرزه‌سرايي‌ها و ناسزاگويي‌هاي ركيك را كه به لكه‌دار شدن حيثيت و آبروي افراد منجر مي‌شود، از قلمرو هجو خارج كرد. در اين پژوهش تلاش شده است تا با روش تحليل محتوا به بررسي هجو در زبان عربي و فارسي و تأثير آن بر زبان عربي به ويژه در هجو بشار بن برد پرداخته شود.