بررسي راهبردهايي در ايجاد ارتباط مؤثر بين فردي از نگاه مولانا در مثنوي

ارتباط بين فردي و تعاملات اجتماعي ركن جدايي­ناپذير زندگي انسان است كه از بدو تولّد تا پايان عمر ملازم اوست. مولانا ارتباط­هاي انسان را در چهار نوع شرح داده است: با خدا، خود، ديگران و جهان هستي. از ديد مولانا لازمه درك ارتباط با ديگران و داشتن روابط اجتماعي سالم، ارتباط با خود است. او با بهره­گيري از آموزه­هاي قرآني، سيره معصومين، تجربيّات روحاني و قدرت فهم انسان­شناسانه ممتازش، به خوبي توانسته­است به پيچيدگي شخصّيت و روح انسان پي­برد، و با اشراف بر ويژگي­هاي رواني انسان و شناخت نيازهاي بشري، راهبردهاي ارزشمندي را براي سلامت روح و جسم انسان، داشتن زندگي سالم و ارتباط مؤثر ارائه كند.نگارندگان در اين پژوهش مي‌كوشند، بعد از شرح دو ارتباط انسان با خود و ديگران و خودپذيري به عنوان مقدمه‌اي بر خودشناسي، نگرش مولانا و راهكارهاي او را در برقراري ارتباط صميمانه بين­فردي در «مثنوي» بيان كنند و با روش توصيفي تحليلي با واكاوي در «مثنوي» و استفاده از منابع كتابخانه­اي به بررسي آن راهبردها بپردازند.