بينامتنيت اسطوره‏ اي در شعر شاملو(بر اساس نظريه ژرار ژنت)

متون اساطيري، يكي از متون پيشين است كه پيوندي تنگاتنگ با شعر فارسي دارد. اسطوره‌ها ماهيت بينامتنيتي دارند، زيرا در متونِ زمان‌هاي گوناگون ادبيات زباني و نوشتاري پي در پي بازگويي مي‌شوند. بينامتنيت و اسطوره شناسي تطبيقي دو دانش پيوسته هستند. شاملو از شاعران ايراني و برجسته پاي بند به اجتماع در ادبيات فارسي است. او با بهره گيري از اسطوره‌هاي يوناني، ديني و ايراني به بيان پرسمان‌هاي اجتماعي و سياسي در شعر خويش پرداخته است. فرضيه پژوهش اين است كه شاملو دلباخته فرهنگ غربي، و متون مسيحي است؛ از اين ‏رو گفتمان بينامتنيت با متوني كه از اين فرهنگ‏ها سرچشمه مي‏گيرد در شعر او كاربرد بيش‌تري دارد. در اين پژوهش كوشيده شده است افزون بر شناسايي رهيافت بينامتنيت با تكيه بر نگاره‌هاي ژرار ژنت و اسطوره شناسي تطبيقي، به بيان چگونگي كاربرد آن در شعر شاملو پرداخته شود. بر پايه يافته‌هاي اين پژوهش، بازگشت به پيش‌متن‌ها، پايستن وجود پيوند تاريخي ميان اساطير نخستين يوناني، مسيحي و ايراني با سروده‌هاي شاملو و برون‌آوري رويكردهاي شاعر از يك اسطوره، جستار و پايه پژوهش بينامتنيت اسطوره‌اي شعر شاملو را ساخته است. اين پژوهش نظري، با روش واكاوي و توصيفي و با رويكرد تطبيقي انجام شده است.