استعاره در غزليات حافظ از منظر ترجمه هاي عربي آن به قلم الشواربي و شبلي

استعاره به عنوان يكي از مسائل زباني، همواره مورد توجه دانشمندان اسلامي بوده است و نگاه به آن از گذشته تا به امروز به طور كامل تغيير كرده است به ويژه با انتشار نظريه ليكاف و جانسون، و رويكرد جديد آن‌ها، استعاره وارد حوزه زبانشناسي شناختي مي‌شود. بر اساس اين رويكرد استعاره‌ها سيستم مفهومي ذهن انسان را كه متأثر از فرهنگ و تجربيات وي است در قالب زبان منعكس مي‌كنند. در همين راستا بايد اشاره كرد يكي از مشكلات ترجمه شعر و به طور اخص شعر حافظ، زبان و مفاهيم فرهنگي آن است.