بررسي ترجمه ديوان امام حسين (ع) بر مبناي حفظ اصالت معنا

يكي از بهترين روش‌ها در تحليل شاخصه‌هاي ترجمه يك اثر ادبي، بررسي آن اثر از لحاظ اصالت معنايي است. اصل نقش هسته‌هاي معنايي و بيان معادل معنايي كه مورد تأكيد نظريه‌پردازان بزرگي است، ديوان امام حسين عليه السّلام به­عنوان يك نمونه شعري، با زبان و لحني ساده، اما در قالب جمله‌هايي گاه ادبي، داراي مفاهيم و مضاميني آموزنده مي‌باشد كه در سال 1383 توسط امير جابري به­زبان فارسي ترجمه شده است. در اين مقاله سعي شده است با تكيه بر روش توصيفي-تحليلي و با در نظر داشتن اصل معنا در ترجمه كه نايدا آن را برحسب نقش تعريف مي‌كند، ضمن بررسي روش كار مترجم و نحوه بيان مطالب، به بررسي محتوايي اين ديوان پرداخته شود. دستاورد اين نوشتار نشان مي‌دهد مترجم در حوزه مربوط به سبك ادبي جمله‌ها، گفتمان و انتقال معاني، عملكرد قابل قبولي داشته است. ولي در خصوص بيان معاني اشعار به­صورت تحت‌اللفظي در زبان مقصد و گزينش معادل‌هاي دقيق براي واژگان و اصطلاحات، اشكالات و لغزش‌هايي نيز در ترجمه وي مشاهده مي‌شود، از جمله عدم تشخيص متعلق شبه‌فعل‌ها و ذكر معادل‌هايي مانند «مرده‌ريگ» كه در تركيب‌هاي متفاوت مانند «ميراث النّبي»، بار منفي را تداعي مي‌كنند.