مقايسه تاثير روش هاي توانبخشي سنتي، لباس فضايي و تركيبي بر تعادل پوياي ورزشكاران مبتلا به اسپرين مچ پا

زمينه و هدف:اسپرين مچ پا از شايع‌ترين آسيب‌هاي حاد ورزشي است كه به علت آسيب به گيرندهاي حس عمقي و كاهش تعادل، خطر بازگشت مجدد آن بسيار زياد است، لذا هدف اين تحقيق مقايسه تأثير روش‌هاي توانبخشي سنتي، لباس فضايي و تركيبي بر تعادل پوياي ورزشكاران مبتلا به اسپرين مچ پا بود. روش بررسي: تعداد30 نفر از ورزشكاران مبتلا به اسپرين درجه 3 مچ پا به‌صورت هدفمند و در دسترس در اين تحقيق شركت كردند و به‌طور مساوي در سه گروه توانبخشي قرار گرفتند. نمونه‌ها به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه و هر جلسه 45 دقيقه تحت تمرينات توانبخشي ويژه فرد قرار گرفتند. تعادل پوياي ورزشكاران در سه جهت قدام، خلفي داخلي و خلفي خارجي قبل و بعد از هشت هفته توسط آزمون ستاره تعديل شده (واي) مورد ارزيابي قرار گرفت. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون‌هاي كوواريانس استفاده شد (05/0 gt;P). يافته‌ها: نتايج تحقيق تفاوت معناداري در تعادل پويا بين سه روش توانبخشي نشان داد (05/0P lt;)، به‌طوري‌كه بين روش تركيبي و لباس فضايي (05/0P lt;) و تركيبي و سنتي (05/0P lt;) تفاوت معنادار بود، اما بين روش سنتي و لباس فضايي تفاوت معنادار نبود (05/0P gt;). نتيجه‌گيري: از يافته‌هاي اين تحقيق مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه روش تركيبي بيشترين تأثير بر تعادل پويا داشت لذا، به‌عنوان بهترين روش براي توانبخشي ورزشكاران مبتلا به اسپرين مچ پا توصيه مي‌شود.