تأثير تحريك موزون شنيداري حين تمرين راه‌رفتن بر شاخص‌هاي كينماتيكي گام‌برداري بيماران مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس

مطالعه حاضر با هدف بررسي اثربخشي تحريك موزون شنيداري حين تمرين راه‌رفتن بر برخي شاخص‌هاي كينماتيكي گام‌‌برداري بيماران مبتلابه مالتيپل اسكلروزيس انجام شد. 18 بيمار مبتلا (چهار مرد و 14 زن) با درجه ناتواني سه تا شش به شيوه نمونه‌گيري دردسترس و هدفمند انتخاب شدند و به‌طور تصادفي در دو گروه تجربي و كنترل قرار گرفتند. تمرينات به‌مدت سه هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه 30 دقيقه انجام شدند. اين تمرينات براي گروه تجربي، راه‌رفتن با محرك موزون شنيداري و براي گروه كنترل، راه‌رفتن بدون هرگونه محرك بود. قبل و بعد از تمرينات، طول قدم، زمان قدم، مدت زمان استقرار و مدت زمان نوسان توسط دستگاه تجزيه‌وتحليل حركتي اندازه‌گيري شدند. تحليل داده‌ها با استفاده از مدل آناليز كوواريانس و روش ناپارامتري بوت استرپ در مدل آناليز كوواريانس انجام شد. يافته‌ها نشان داد كه تحريك موزون شنيداري بر بهبود طول قدم و مدت زمان استقرار اثر معنا­داري دارد (0.05 gt; P).تمرين راه‌رفتن با محرك موزون شنيداري به 27 درصد بهبودي در زمان قدم و 10 درصد در مدت‌ زمان نوسان منجر شد؛ اما بين دو گروه تجربي و كنترل تفاوت معناداري در بهبود زمان قدم و مدت‌ زمان نوسان يافت نشد (0.05 lt;P)؛ بنابراين، تحريك موزون شنيداري حين تمرين راه‌رفتن را مي‌توان به‌عنوان يك روش درمان تكميلي با هدف بهبود عملكرد گام‌‌برداري بيماران مبتلا به مالتيپل اسكلروزيس پيشنهاد كرد.