خوانش حكايت «پيرچنگي» از منظر نظريه‌ لكان

نقد روان‎كاوانه و خوانش متون از منظر آراي روان‏كاوانه، يكي از رويكردهاي نقد ادبي است كه با بهره‎گيري از ديدگاه‎هاي روان‎شناسانه، متون ادبي را مورد بررسي قرار مي‎دهد و لايه‎هاي جديدي از معنا را آشكار مي‌نمايد، ژاك لكان، روان‎كاو فرانسوياز نظريه‌پردازان مهم نقد روان‌كاوانه به شمار مي‌آيد، وي با بهره‎گيري از نظريات فرويد در روان‎شناسي و نظريات سوسور در حوزه‎ زبان‎شناسي ساختاري، نظريه‏ جديدي را مطرح كرد كه در ادبيات نيز كاربرد فراواني دارد، نظريه‌ لكان از سه ساحت خيالي، رمز و اشارت و واقع تشكيل شده است كه بي‎شباهت با مراحل سير و سلوك عرفاني نيست و مي‌توان بر اساس آن خوانشي تازه از متون عرفاني ارائه كرد،، در اين پژوهش براي بررسي ميزان انطباق اين نظريه با متون عرفاني، قصّه‌ «پيرچنگي» از مثنوي معنوي مولانا مورد خوانش قرار گرفته‌است و مشخص گرديد كه مراحل سير و سلوك پير را مي‌توان با سه مرحله‌ نظريه‌ لكان منطبق نمود، آنچه در اين حكايت مهم است نقش خليفه در پيش‏برد حكايت است، وي همچون روان‎كاوي ظاهر مي‎شود كه فرد را در طول مراحل گوناگون همراهي مي‎كند و به او كمك مي‎نمايد تا با عبور از ساحت رمز و اشارت، با خود واقعي‎اش مواجه شود،