بررسي سخن و خاموشي سياه وسپيد در انديشه و آثار مولانا جلال‌الدين بلخي و شمس تبريزي

سخن گفتن يكي از ويژگي‌هاي مهم بشراست كه پيوند ناگسستني با انديشه وتفكرآدمي دارد، ونكته مهم آن است كه هريك ازگروه‌هاي اجتماعي زبان خاصي رابراي بيان مقاصدخود برمي‌گزينند؛يكي از اين زبان‌ها زبان عرفاني است واز جمله اينعارفان وارسته مولانا جلال‌الدين بلخي و شمس تبريزي هستند كه آثاري ارزشمند بنام‌هاي مثنوي معنوي و مقالات شمس رابه مجموعه متون عرفاني اضافه نموده‌اند؛ يكي ازموضوعات موردتوجه ايشانتوجه به مسأله خاموشي و سكوت و سخن درعرفان است كه درزير بناي فكري ايشان گنجانيده شده است وبا بكارگيري ازعنصر رنگ وواژه‌هايي چون سياه وسپيد آنها راخاص و ويژه نموده‌اند، آنچه ما در اين مقاله بدان مي‌پردازيم، بررسي سخن وخاموشي سياه و سپيد در انديشه اين دو عارف استواين كه اين عبارات در اصل به چه معني بوده است،