يادگار مكتوب خاندان بزغش در مكتب صوفيانه‌ سهرورديه

سهرورديه يكي از چندين جريان تصوف عملي و زاهدانه در قرن هفتم هجري بود كه توسط صوفي صالحي موسوم به «ابوحفص، شيخ شهاب‌الدين عمر بن محمد سهروردي» بر اساس عقيده به جمع ميان طريقت و شريعت (زهد و شرع) بنيان نهاده شدو نوعي واكنش به اعتراضات و مخالفت‌هاي ديرين فقهاي ديني به جماعت صوفيه بود كه در چندين مورد،منجر به صدور حكم قتل آنان شده بود،اين سلسله پس از سهروردي توسط شاگردانش در هند و پاكستان و ايران و عثماني رايج شد، نجيب‌الدين علي بن بُزغش شيرازي رئيس شاخه‌ ايراني آن در مناطق مركزي ايرانبود و اصول اين طريقه را بواسطه‌ شاگردان نامدار خود كه فرزندش ظهير‌الدين از آن جمله است اشاعه داد، در نهايت، شيخ صدر‌الدين جنيد شيرازي نوه‌ شيخ ظهير‌الدين، عوارف المعارف را كه در حكم رساله‌ عمليه‌ اين سلسله بود،به فارسي شرح و علاوه بر تبيين مشكلات و مبهمات آن بسياري از ظرايف و نكات آن را نمايان ساخت، در اين نوشتار ضمن معرفي سلسله و رساله‌ عملي سهرورديه، پيشرفت آن در خاندان بزغُشيه جستجو شده و نسخه‌هاي نويافته‌ شرح ماندگار و تأثيرگذار صدرالدين معرفي شده است،