از جمادي تا آدميت (نگاهي به جايگاه آگاهي و ادراك از منظر عرفاني مولانا و پديدارشناسي مرلوپونتي

آگاهي و ادراك از جمله مسائلي هستند كه از ديرباز مورد بحث و بررسي محققان، فلاسفه و حكما بوده با وجود اين كه هيچ نظريه‌ مورد اتفاقي درباره‌ آگاهي وجود ندارد، اجماعي گسترده درباره‌ اين رأي وجود دارد كه تبيين بسنده‌اي از ابعاد مختلف روحاني و جسماني انسان مستلزم فهم روشني از آگاهي و جايگاه آن در هستي و خلقت است، مرلوپونتي با طرح ديدگاه (conscious- bodyبدن/تن- آگاه)، بدن را به عنوان آگاهي پديدارشناسي معرفي مي‌كند و نه صرفاً به عنوان جسم داراي امتداد، از اين رو بدن خودِ آگاهي است نه واسطه آگاهي و عالم و ظهور آگاهي ما به صورت بدن است؛ يعني آگاهي بدنمند،طرح چنين مسائلي از ديرباز در عرفان شرق نيز به اشكال گوناگون ديده شده است، اينكه ادراك و آگاهي چگونه وجود مدرِك را دستخوش تغيير و دگرگوني قرار مي‌دهنداز جمله در اشعار مولانا عارف بزرگ اسلامي نيز اين سير تحول مشهود است،به عبارت ديگر،بانگاهي نو به متون عرفاني كلاسيك چون مولانا،بسياري ازنظريه‌هاي مدرن را مي‌توان بررسي كرد؛به عبارت ديگر، نمود نظريه‌هاي مدرن را درمتون كلاسيك نشان داد وبه تازگي‌ها در آن دست يافت، نگارنده در پژوهش حاضر به روش پژوهشي توصيفي- تحليلي ازنوع كيفي،در نظر دارد با طرح مسأله آگاهي و ادراك از منظراين دو عارف و فيلسوف، به تبيين ديدگاه‌هاي آنان پرداخته و وجوه شباهت و افتراق آنان را مورد تحليل و بررسي قرار دهد،