طبيعت از ديدگاه روان شناختي و نگاه عرفاني مولوي در ديوان كبير

مقدمه و هدف: تعامل انسان با طبيعت بخش عمده زيست انساني است كه به دليل آسيب هاي جدي در اين حوزه نيازمند تجديدنظر و ارائه رويكردهاي مؤثري است كه اين تعامل را به شكلي پايدارتر و معنادارتر ترسيم كند. يكي از اين رويكردهاي مؤثر، نگرش عرفاني مولانا در ديوان كبير است كه بر جايگاه ويژه انسان در عالم و پيوند با آن تأكيد دارد. رويكرد مؤثر ديگر، رويكرد روان شناختي به طبيعت است. هدف اين مطالعه بررسي طبيعت از ديدگاه روان شناختي و نگاه عرفاني مولوي در ديوان كبير بود.نتيجه-گيري: استفاده از طبيعت در مراكز درماني، ادارات دولتي و بخش هاي خصوصي به عنوان راهكاري مؤثر جهت كاهش تنش هاي شغلي و محيطي و ارتقاء و رضايت شغلي قلمداد مي شود. طبيعت درماني نيز به عنوان يكي از درمان هاي مؤثر در اختلالات مهارت هاي ارتباطي مانند اتيسم، اختلالات اضطرابي، استرس، كاهش توجه و تمركز مانند اختلال بيش فعالي، كم توجهي، تكانش گري مي باشد. همچنين در جهان بيني عرفاني مولانا، انسان بايد طبيعت را در باطن، همانند خود تجلي اسماء و صفات گوناگون الهي دانسته و در مقام خليفه الهي، نگهبان آن باشد. درنتيجه با درك درست جايگاه ويژه انسان و شناخت ويژگي هاي انسان و طبيعت، چگونگي ارتباط همدلانه وي با طبيعت از ديدگاه مولانا در ديوان كبير آشكار شد.