مقايسه تأثير ايسكمي پيش آماده سازي قبل و هنگام تمرين تناوبي بر برخي فاكتورهاي عملكردي و هموديناميكي دختران ورزشكار

هدف پژوهش حاضر، تعيين اثر ايسكمي پيش‌‌آماده‌سازي (IPC) قبل و هنگام تمرينبر برخي فاكتورهاي عملكردي بود. تعداد 30 ورزشكار دختر داوطلبانه انتخاب شدند. ابتدا، آزمون فزاينده از آزمودني‌ها گرفته شد و براساس برون‌ده توان حداكثريبه سه گروه نورموكسي (10=NOR )، كاهش خون موضعي قبل تمرين (10=BHIT )و كاهش خون موضعي هنگام تمرين(10=DHIT ) تقسيم شدند. تمرين تناوبي و IPC براي هر دو گروه كاهش خون موضعي قبل تمرين و كاهش خون موضعي هنگام تمرين، به‌مدت هفت هفته انجام شد. جمع‌آوري نمونه خون، آزمون عملكردي و قدرت عضلات پا، در هفته‌هاي پايه و هشتم اندازه‌گيري شدند. براي مقايسه تفاوت آماري مقادير پايه و هشتم از تي همبسته و براي تعيين تغييرات متغيرهاي بين گروهي از آزمون تحليل واريانس يك‌سويه و آزمون تعقيبي بونفروني استفاده شد. نتايج نشان داد كه اثر تمرين در متغيرهاي Pmax، VO2max، زمان رسيدن به واماندگي و قدرت عضلات پاها، در گروه‌هاي Nor و BHIT بهبود يافته است. مقايسه آزمون بنفروني در متغيرهاي VO2max ، Pmax، قدرت عضلاني پا، لاكتات و كراتين كيناز در سه گروه در پس‌آزمون، بهبود معناداري در گروه BHIT نسبت به دو گروه Nor و DHIT به‌غيراز كراتين كيناز دارد.به‌نظر مي‌رسد كه هفت هفته تمرينIPC  قبل از ورزش، براي بهبود توانايي جسماني و فيزيولوژيك مفيد است؛ اما احتمالاً IPC هنگام ورزش موجب بهبود توانايي فيزيوژيك نمي‌شود.